Samoyed – towarzyski i aktywny pies rodzinny

Puszysty polarnik, którego coraz częściej można spotkać na spacerze. Jego wygląd przypominający wacik kosmetyczny lub (nie zawsze nieskazitelnie czysty) obłoczek przykuwa wzrok wywołując uśmiech na twarzy. Łagodny, lubiany przez dzieci i to z niewątpliwą wzajemnością. Co tak naprawdę kryje się pod jego futrem? Jaki jest charakter samoyeda?

Historia rasy

Nazwa rasy pochodzi od plemienia Samów, którzy zamieszkiwali północne tereny Rosji i Syberii. Początkowo psy pomagały w polowaniach, ale po udomowieniu reniferów zajęły się ich pasieniem. Określano je początkowo mianem Bjelkiers. Z czasem zaczęły również ciągnąć sanie, także stały się bardzo wszechstronne i pomocne. Dzięki ich łagodnemu charakterowi doskonałe sprawdzały się również jako dziecięce nianie. W późniejszym okresie pomagały badaczom niemal całej Arktyki i Antarktydy. Być może Twój szczeniak samoyeda ma we krwi przodków z wyprawy Amundsena?

Wygląd samoyeda

Samoyed jest psem średniej wielkości, który sprawia wrażenie bardzo mocnego i wytrzymałego. Suki średnio w kłębie mierzą 53cm, a samce 57cm (z tolerancją 3cm w górę i w dół w przypadku obu płci). Tułów jest nieznacznie dłuższy niż wysokość psa. Zwarty i umięśniony, z szeroką klatką piersiową. Jego sylwetkę wieńczy wysoko osadzony ogon, który w ruchu i ekscytacji zawija się do góry na grzbiet. Kiedy pies odpoczywa – swobodnie zwisa. W polarne noce służył jako kołdra, którą nakrywał sobie nos chroniąc go przed zimnem. Łapy samoyeda są owalne i mają długie palce. Działają niczym rakiety śnieżne, pozwalają mu sprawnie pokonywać zaspy. Psy tej rasy poruszają się energicznie i swobodnie.

Mocna kufa zakończona jest przeważnie czarnym nosem, który w wybranych porach roku może nieco zblednąć. Taka sztuczka zwana jest ,,zimowym nosem”. Kąciki jego ciemnych warg są uniesione lekko do góry sprawiając, że wygląda jakby się uśmiechał. Oczy samoyeda mają czujny, ale przyjemny wyraz. Są ciemnobrązowe, dosyć szeroko rozstawione i nieco skośne. Z jasnej, futrzanej czapki wystają urocze uszy. Niewielkie, raczej trójkątne i niezwykle mięsiste. W chwilach podniecenia i szczęścia pozwalają sobie czasem zniknąć w sierści i nadać psu uroczy, foczy wygląd.

Bezwzględną dumą samoyeda jest jego podwójna szata ze specyficznym połyskiem. Wierzchnią część tworzy prosty i twardszy włos okrywowy, pod którym mości się delikatny i miękki podszerstek. Szczególnie u samców widać wyraźną kryzę, ponadto dłuższy włos występuje też na ogonie i portkach. Suczki mają nieco delikatniejszą strukturę szaty niż samce. Kolorem przewodnim tej rasy jest zdecydowanie biel, chociaż występują również psy kremowe i z biało-biszkoptowymi znaczeniami. Samoyed sprawia wrażenie miękkiego, jednak w dotyku szata jest szorstka. To ona chroni psa przed niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi.

Usposobienie i charakter samoyeda

Samoyed jest psem niezwykle otwartym i potrzebuje kontaktu ze swoim opiekunem. Nie ma w nim agresji, świetnie też dogaduje się z innymi psami. Zawsze w dobrym nastroju, wyjątkowo fajnie wchodzi w relację się z dziećmi. Postępuje cierpliwie i delikatnie, jednak zawsze trzeba uważać na jego gabaryty. Należy mieć też na względzie jego donośny szczek – nieprzygotowane dziecko może się przestraszyć. To hałaśliwa rasa, której szczekanie ma wyjątkowo irytujący ton. Trzeba ten fakt zaakceptować, warto jednak pracować nad nadmierną wokalizacją. Samoyed potrafi szczekać, bo wszedł do domu, bo z niego wyszedł, bo kwitnie drzewo lub pada śnieg.

Wychowując szczeniaka samoyeda musisz wykazać się  cierpliwością i zrozumieniem.  Bez problemu zaadaptuje się w mieszkaniu, jeśli tylko nie zapomnisz zapewnić mu odpowiedniej dawki ruchu i zajęcia umysłowego. Jak będzie ich za mało – szybko Ci o tym przypomni… Zmarźluchy i domatorzy mogą nie do końca odnaleźć się we wspólnym życiu z tą rasą. Przykręcone kaloryfery i uchylone okno to standard.