Parwowiroza – choroba, której nie można lekceważyć

Chyba nie ma opiekuna psa, który nie słyszałby chociażby raz nazwy tej choroby. Jeśli jeszcze jacyś są, trzeba to szybko zmienić i koniecznie edukować. Z parwowirozą u psa nie ma żartów. To naprawdę groźna choroba, która nieleczona może zakończyć się nawet jego śmiercią.

Czym jest parwowiroza? Jak można się nią zarazić?

Parwowirozę u psów wywołuje wirus z rodzaju Parvoviridae (CPV-2). Nazywana jest również psim tyfusem. Jest to niebezpieczna choroba, na którą najbardziej narażone są szczenięta pomiędzy 5-6 tygodniem, a 6 miesiącem życia. U młodszych psów o odporność dba matka, która karmi je mlekiem z przeciwciałami. Starsze szczenięta są również bezpieczniejsze ze względu na odpowiednio przeprowadzone szczepienia. Dorosłe, ale nieszczepione psy są także narażone na tę chorobę.

Wirus namnaża się w komórkach nabłonkowych jelita cienkiego, skąd wraz z kałem zarażonych psów wydostaje się na zewnątrz. Jest przy tym niezwykle odporny na czynniki środowiskowe oraz dezynfekcję. Niestety, bardzo trudno jest go usunąć standardowymi środkami chemicznymi. Jeżeli w domu był pies chory na parwowirozę, to nie wolno wprowadzać do domu szczenięcia lub nieszczepionego psa przez okres co najmniej 6 miesięcy. Tyle bowiem patogen może przeżyć w temperaturze pokojowej. Ze względu na tę przeżywalność i odporność na większość środków do dezynfekcji, należy używać tylko tych specjalnych. Dostępny na rynku preparat Virkon oraz Domestos powinny niszczyć wirusa po godzinie od zastosowania.

Ryzyko zachorowania może zwiększyć się również przez np. spadek odporności w wyniku stresu, pasożyty wewnętrzne lub nadmierną ilość zwierząt. Istnieją rasy wrażliwsze na ten rodzaj wirusa: doberman, labrador retriever, owczarek niemiecki, czy rottweiler.

Jakie są objawy parwowirozy?

Dorosły pies może przechodzić parwowirozę całkowicie bezobjawowo i w przeciągu 10 dni wydalić wirusa z organizmu. Kiedy mamy do czynienia z młodszym psem, możemy zaobserwować charakterystyczny zestaw następujących objawów:

• Forma jelitowa – znacznie częstsza, typowa dla parwowirozy u psa,
– apatia, wyraźna osowiałość,
– brak apetytu lub jego spadek,
– wymioty,
– biegunki, również mogą pojawić się krwiste,
– w początkowej fazie może być również wysoka temperatura.

Biegunki oraz wymioty powodują utratę elektrolitów i wody prowadząc do odwodnienia szczeniaka. W wyniku tego nadmiernego osłabienia następuje hipotermia – wychłodzenie organizmu. Przewlekła biegunka może w wyniku powikłań doprowadzić do wgłobienia, a następnie niedrożności jelit. Nigdy nie bagatelizuj biegunki u swojego szczenięcia.

• Forma sercowa – rzadsza, następuje najczęściej podczas dwóch pierwszych tygodni życia szczenięcia; zarażenie następuje od matki,
– sinienie błon śluzowych,
– duszności,
– zachłystowe zapalenie płuc.
Możliwe jest doprowadzenie do zapalenia mięśnia sercowego.

Charakterystyczne objawy parwowirozy, szybkość naszej reakcji i dostępne testy pozwalają na łatwe stwierdzenie obecności choroby. W wynikach badania krwi można zauważyć leukopenię (za małą ilość leukocytów, czyli białych krwinek) oraz limfopenię (zmniejszenia liczby limfocytów, 2 – 5 dzień choroby).